با ثبت دو نظام میراثی جدید در شیلی، تعداد نظامهای میراثی کشاورزی مهم جهانی به 104 مورد رسید.

   دو سایت میراثی کشاورزی در شیلی به‌عنوان «نظام جهانی مهم میراث کشاورزی» توسط سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) شناخته شدند. این نظام‌ها نشان‌دهنده‌ی شیوه‌های کشاورزی سنتی، تنوع زیستی، دانش بومی و نقش فرهنگی جامعه‌های بومی در شیلی هستند. با این ثبت، شیلی اکنون ۳ سایت در فهرست GIAHS دارد و آمریکای لاتین مجموعاً ۱۱ سایت شناخته‌شده در ۵ کشور دارد. در دنیا هم تاکنون  104 نظام  میراثی کشاورزی مهم جهانی ثبت شده‌اند.

 

 

 

 

 

نظام یکپارچه دامداری و کشاورزی شترستان در مناطق مرتفع آند در شمال شیلی:

مردم بومی در مناطق آنتوفاگاستا، آریکا و پاریناکوتا و تاراپاکا، آیمارا، کچوا و لیکان نظامی را حفظ می‌کنند که گله‌داری شترسانان - عمدتاً لاما و آلپاکا - را با کشت محصولات بومی آند مانند کینوا، ذرت و سیب‌زمینی ادغام می‌کند. این نظام که بین ۳۰۰۰ تا ۴۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا یافت می‌شود، با شرایط اقلیمی خشن، از جمله تغییرات دما، خشکی و منابع آب محدود، سازگار است.  چرای چرخشی و کوچ فصلی به حفظ مراتع شکننده در ارتفاعات بالا کمک می‌کند، در حالی که مزارع پلکانی و نظام‌های آبیاری میکرو از کشاورزی در محیط‌های شیب‌دار و خشک پشتیبانی می‌کنند. مدیریت جمعی آب، که مبتنی بر هنجارهای عرفی است، موجب استفاده عادلانه و پایدار از منابع آب  می شود.  در این نظام، زنان نقش محوری در حفاظت از بذر، فرآوری مواد غذایی و انتقال دانش بین نسلی، تقویت تداوم فرهنگی و تغذیه ایفا می‌کنند. این نظام به حفاظت از تنوع ژنتیکی برای غذا و کشاورزی، امنیت غذایی و تاب‌آوری اقلیمی کمک می‌کند و ارتباط نزدیکی با شیوه‌های فرهنگی دارد که به زمین و موجودات زنده آن احترام می‌گذارند.

نظام اجدادی رشته کوه پهوئنچه: باغ‌های خانگی، جمع‌آوری گیاهان  و کوچ‌نشینی در قلمرو نگولوماپو

در جنوب آند، مردم بومی ماپوچه-پهوئنچه نظام متنوعی را حفظ می‌کنند که باغ‌های خانگی متنوع زیستی، جمع‌آوری جنگل و جابجایی فصلی دام بین مراتع مرتفع و پست را ترکیب می‌کند. این نظام عمیقاً با پیون (Araucaria araucana) مرتبط است که دانه‌های خوراکی آن (piñones) نقش محوری در تغذیه، هویت اجتماعی و زندگی فرهنگی و آیینی دارند.

باغ‌های خانگی که عمدتاً توسط زنان مدیریت می‌شوند، شامل صدها گونه کشت‌شده و دارویی هستند که از امنیت غذایی، سلامت و حفاظت از تنوع زیستی کشاورزی حمایت می‌کنند. گله‌داری دامداران، بهره‌وری اکونظام‌های کوهستانی مرتفع را حفظ می‌کند، در حالی که جمع‌آوری گیاهان جنگلی، پیوندهای فرهنگی و دانش بوم‌شناختی را تقویت می‌کند.

این نظام منعکس کننده اصول عمل متقابل، کار جمعی و احترام به همه موجودات زنده است. چشم انداز این منطقه شامل جنگل های بومی، تالاب ها و خاک های آتشفشانی است

 

.